Uchwała ma moc zasady prawnej, a więc jest wiążąca dla wszystkich składów sędziowskich orzekających w Sądzie Najwyższym. Pomimo wątpliwości zgłaszanych względem prawidłowości obsady składu sędziowskiego wydającego przedmiotową uchwałę, treść uchwały należy ocenić niezwykle pozytywie dla frankowiczów. Uchwała pokazuje, że zdecydowana większość sędziów zasiadających w Izbie Cywilnej Sądu Najwyższego, podobnie do zdecydowanej większości sędziów sądów powszechnych (rejonowych, okręgowych i apelacyjnych), podziela prokonsumencką interpretację przepisów prawa, wynikającą z orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Podjęta uchwała odpowiada w zdecydowanie przeważającej części standardom ochrony konsumenckiej wyznaczonym w prawie unijnym przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Poniżej pełna treść przedmiotowej uchwały:

„Sąd Najwyższy w składzie całej Izby Cywilnej podjął uchwałę:

1. W razie uznania, że postanowienie umowy kredytu indeksowanego lub denominowanego odnoszące się do sposobu określania kursu waluty obcej stanowi niedozwolone postanowienie umowne i nie jest wiążące, w obowiązującym stanie prawnym nie można przyjąć, że miejsce tego postanowienia zajmuje inny sposób określenia kursu waluty obcej wynikający z przepisów prawa lub zwyczajów.
2. W razie niemożliwości ustalenia wiążącego strony kursu waluty obcej w umowie kredytu indeksowanego lub denominowanego umowa nie wiąże także w pozostałym zakresie.
3. Jeżeli w wykonaniu umowy kredytu, która nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej postanowień, bank wypłacił kredytobiorcy całość lub część kwoty kredytu, a kredytobiorca dokonywał spłat kredytu, powstają samodzielne roszczenia o zwrot nienależnego świadczenia na rzecz każdej ze stron.
4. Jeżeli umowa kredytu nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej postanowień, bieg przedawnienia roszczenia banku o zwrot kwot wypłaconych z tytułu kredytu rozpoczyna się co do zasady od dnia następującego po dniu, w którym kredytobiorca zakwestionował względem banku związanie postanowieniami umowy.
5. Jeżeli umowa kredytu nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej postanowień, nie ma podstawy prawnej do żądania przez którąkolwiek ze stron odsetek lub innego wynagrodzenia z tytułu korzystania z jej środków pieniężnych w okresie od spełnienia nienależnego świadczenia do chwili popadnięcia w opóźnienie co do zwrotu tego świadczenia.

Na podstawie art. 87 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym uchwała ma moc zasady prawnej.

Uchwała zapadła większością głosów. Zdania odrębne zgłosli sędziowie Sądu Najwyższego: Joanna Misztal-Konecka (pkt 2), Beata Janiszewska (pkt 2, 3), Marcin Krajewski (pkt 2), Dariusz Pawłyszcze (pkt 1-4), Krzysztof Wesołowski (pkt 2) i Kamil Zaradkiewicz (pkt 2).”

adwokat Piotr Kałużny

Treść artykułu nie jest poradą prawną. Każda sprawa Klienta wymaga osobistej konsultacji i weryfikacji. Kancelaria nie ponosi odpowiedzialności za ewentualne szkody doznane wskutek podjęcia czynności na podstawie informacji zamieszczonych w niniejszym artykule.

Artykuł Prokonsumencka uchwała Sądu Najwyższego w sprawach frankowych pochodzi z serwisu Kancelaria Adwokacka Kałużny / Poznań / Turek /.

Pani Mecenas jest absolwentką prawa na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Od 2022 roku pozostaje wpisana na listę adwokatów Wielkopolskiej Izby Adwokackiej w Poznaniu. Posiada wieloletnie doświadczenie w reprezentowaniu Klientów przed sądami i organami publicznymi, w tym zwłaszcza w odniesieniu do przedsiębiorców oraz osób pokrzywdzonych popełnieniem przestępstw. Pani Mecenas specjalizuje się przede wszystkim w procesach karnych i cywilnych, w tym w postępowaniach spadkowych, rodzinnych oraz gospodarczych, w prawie umów, jak również w bieżącej obsłudze prawnej przedsiębiorców.

Serdecznie witam Panią Mecenas i życzę samych wygranych spraw dla Klientów Kancelarii!

adwokat Piotr Kałużny

Artykuł Zespół Kancelarii poszerza się o nowego adwokata pochodzi z serwisu Kancelaria Adwokacka Kałużny / Poznań / Turek /.

Postanowieniem z dnia 11 grudnia 2023 roku (sygn. akt C-756/22) Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej po raz kolejny przesądził o bezpodstawności roszczeń banków z tytułu tzw. wynagrodzenia za korzystanie przez kredytobiorców ze środków wypłacanych tytułem wykonania nieuczciwej i nieważnej umowy o kredyt (tzw. wynagrodzenia za korzystanie z kapitału). Odnosi się to również do ewentualnej waloryzacji kwoty kapitału, której mógłby domagać się bank. Zdaniem Trybunału tego rodzaju waloryzacja nie należy się bankowi, który zawarł umowę o kredyt, w sytuacji gdy umowa ta pozostaje nieważna skutkiem umieszczenia w niej klauzul niedozwolonych. Bank może zatem domagać się od frankowicza wyłącznie zwrotu kwoty wypłaconego kapitału oraz odsetek ustawowych za opóźnienie, jeżeli kredytobiorca zwleka ze zwrotem kapitału wypłaconego na podstawie nieuczciwej i nieważnej umowy o kredyt.

Natomiast w wyroku z dnia 14 grudnia 2023 roku (sygn. akt C-28/22) Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej sprzeciwił się temu, by okres przedawnienia roszczeń banku z tytułu nieważności umowy kredyt rozpoczynał się później niż przedawnienie analogicznych roszczeń kredytobiorcy. Ponadto Trybunał sprzeciwił się uwzględnianiu tzw. zarzutów zatrzymania podnoszonych przez banki w sporach z frankowiczami, jeżeli prowadziłoby to do pozbawienia kredytobiorcy prawa do uzyskania od banku odsetek ustawowych za opóźnienie liczonych od kwoty rat i opłat spłaconych na podstawie nieuczciwych postanowień umowy o kredyt.

adwokat Piotr Kałużny

Treść artykułu nie jest poradą prawną. Każda sprawa Klienta wymaga osobistej konsultacji i weryfikacji. Kancelaria nie ponosi odpowiedzialności za ewentualne szkody doznane wskutek podjęcia czynności na podstawie informacji zamieszczonych w niniejszym artykule.

Artykuł Orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 11 i 14 grudnia 2023 roku – komentarz pochodzi z serwisu Kancelaria Adwokacka Kałużny / Poznań / Turek /.

Szczególnie istotne z puntu widzenia frankowiczów jest pierwsze z ww. rozstrzygnięć. Znacząca część polskich sądów powszechnych dotychczas przyjmowała bowiem, że konsument dopiero od dnia złożenia przedmiotowego oświadczenia może domagać się od banku zapłaty odsetek ustawowych za opóźnienie od kwot, których zwrotu domaga się kredytobiorca-konsument. Treść przedmiotowego wyroku jednoznacznie przesądza o tym, iż kredytobiorcom frankowym przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie od chwili skierowania do banku wezwania do dobrowolnego zwrotu kwot spłaconych na poczet wykonania nieważnej umowy o kredyt.

adwokat Piotr Kałużny

Treść artykułu nie jest poradą prawną. Każda sprawa Klienta wymaga osobistej konsultacji i weryfikacji. Kancelaria nie ponosi odpowiedzialności za ewentualne szkody doznane wskutek podjęcia czynności na podstawie informacji zamieszczonych w niniejszym artykule.

Artykuł Wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 7 grudnia 2023 roku – komentarz pochodzi z serwisu Kancelaria Adwokacka Kałużny / Poznań / Turek /.

Przedmiotowe orzeczenia z dnia 19 września 2023 roku zapadły w składach osobowych, które mogą budzić wątpliwości w zakresie prawidłowego obsadzenia sądu je wydającego (zwłaszcza w kontekście uchwały trzech Izb Sądu Najwyższego z dnia 23 lipca 2020 roku, sygn. akt BSA I-4110-1/20). Co jednak najważniejsze, przedmiotowe wyroki wydano z oczywistym uchybieniem wykładni norm prawa prezentowanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej i powszechnie respektowanej w polskim porządku prawnym (także przez Sąd Najwyższy w innych składach osobowych). Całkowicie błędna pozostaje zwłaszcza koncepcja zakładająca utrzymanie w mocy nieuczciwej umowy kredytu frankowego poprzez „zastąpienie” kursu z tabel kursowych banku kursem średnim Narodowego Banku Polskiego. Wadliwość tego typu rozwiązania była podnoszona w orzeczeniach Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, ale także we wcześniejszych, niezwykle licznych orzeczeniach Sądu Najwyższego oraz w setkach wyroków polskich sądów powszechnych.

Należy spodziewać się, że przedmiotowe wyroki z dnia 19 września 2023 roku nie zmienią dotychczasowej, utrwalonej linii orzeczniczej Sądu Najwyższego w temacie kredytów frankowych. Skutkiem ich wydania wokanda Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wzbogaci się prawdopodobnie o trzy nowe sprawy. Zakładać bowiem należy, że w przedmiotowych sprawach zostaną skierowane do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prawne odnoszące się do skuteczności ww. orzeczeń z dnia 19 września 2023 roku i wynikającej z nich wykładni prawa.

adwokat Piotr Kałużny

Treść artykułu nie jest poradą prawną. Każda sprawa Klienta wymaga osobistej konsultacji i weryfikacji. Kancelaria nie ponosi odpowiedzialności za ewentualne szkody doznane wskutek podjęcia czynności na podstawie informacji zamieszczonych w niniejszym artykule.

Artykuł Wyroki Sądu Najwyższego z dnia 19 września 2023 roku – komentarz pochodzi z serwisu Kancelaria Adwokacka Kałużny / Poznań / Turek /.

Opinia Rzecznika jednoznacznie stanowi, że prawo europejskie sprzeciwia się temu, by w przypadku nieważności umowy (z powodu nieuczciwości jej postanowień) bank mógł domagać się od kredytobiorcy zapłaty takiego wynagrodzenia. Ponadto w opinii stwierdzono, że „frankowicz” może w przypadku ustalenia nieważności umowy kredytu „frankowego” (z powodu jej nieuczciwości) domagać się od banku dodatkowego wynagrodzenia za korzystanie z jego wpłat.

Opinia Rzecznika TSUE stanowi niewątpliwe ważny krok w kierunku jednoznacznego ustalenia bezpodstawności roszczeń banków z tytułu tzw. wynagrodzenia za korzystanie z kapitału wypłaconego „frankowiczom”. Opinia wyznacza główny trend, który najprawdopodobniej znajdzie przełożenie na treść wyroku TSUE. Orzeczenie TSUE spodziewane jest jesienią 2023 roku.

Pełen tekst opinii:

https://curia.europa.eu/juris/document/document.jsf?text&docid=270526&pageIndex=0&doclang=pl&mode=lst&dir&occ=first&part=1&cid=121959&fbclid=IwAR2_oJoRs84Xu3TvZgwvbw-qN4DJq2EMSZ4g8GSReLItk5M1sM16w8kfdgA

adwokat Piotr Kałużny

Treść artykułu nie jest poradą prawną. Każda sprawa Klienta wymaga osobistej konsultacji i weryfikacji. Kancelaria nie ponosi odpowiedzialności za ewentualne szkody doznane wskutek podjęcia czynności na podstawie informacji zamieszczonych w niniejszym artykule.

Artykuł Rzecznik TSUE po stronie „frankowiczów” pochodzi z serwisu Kancelaria Adwokacka Kałużny / Poznań / Turek /.

adwokat Piotr Kałużny

Artykuł Otwarcie filii Kancelarii w Poznaniu pochodzi z serwisu Kancelaria Adwokacka Kałużny / Poznań / Turek /.

Ponadto Trybunał jednoznacznie wskazał, że bank zawierający z kredytobiorcą umowę kredytu „frankowego” jest zobowiązany udzielić konsumentowi informacji umożliwiającej samodzielne ustalenie kursu wymiany waluty, stosowanego przez bank. Treść klauzuli umownej, ustalającej cenę zakupu i sprzedaży waluty obcej, do której kredyt był indeksowany, powinna być tak sformułowana, by na jej podstawie racjonalny i uważny konsument mógł zrozumieć sposób ustalania kursy wymiany waluty i samodzielnie ustalić końcowy kurs wymiany, stosowany przez bank. Uchybienie powyższym obowiązkom decyduje o tym, że postanowienie umowne pozostaje nieuczciwe i niewiążące dla kredytobiorcy.

adwokat Piotr Kałużny

Treść artykułu nie jest poradą prawną. Każda sprawa Klienta wymaga osobistej konsultacji i weryfikacji. Kancelaria nie ponosi odpowiedzialności za ewentualne szkody doznane wskutek podjęcia czynności na podstawie informacji zamieszczonych w niniejszym artykule.

Artykuł Wyrok TSUE z 18.11.2021 – główne wnioski dla „frankowiczów” pochodzi z serwisu Kancelaria Adwokacka Kałużny / Poznań / Turek /.

Wniosek 1 – podpisanie aneksu do umowy kredytu „frankowego” nie niweczy prawa konsumenta do powoływania się na abuzywny charakter postanowień umowy pierwotnej

System przewidziany w dyrektywie 93/13 nie blokuje możliwości eliminowania abuzywnych postanowień umownych w drodze zmiany umowy – poprzez podpisanie aneksu do umowy. Warunkiem skutecznego wyłączenia postanowienia umownego w powyższy sposób jest wolna i świadoma zgoda konsumenta na odstąpienie od powoływania się na nieuczciwość postanowień umowy. Obowiązkiem sądu krajowego rozstrzygającego sprawę jest ustalenie czy konsument udzielił takiej zgody, czy też zgoda nie miała powyższego charakteru.

Wniosek 2 – Zmiany prawa (np. ustawa antyspreadowa) nie pozbawiają konsumenta prawa do domagania się stwierdzenia abuzywności postanowień umownych

Możliwość usunięcia nieuczciwego postanowienia umownego nie może zostać podważona przez istnienie przepisów krajowych. Niezgodny z przepisami dyrektywy 93/13 (tzn. art. 6 ust. 1 ww. dyrektywy) jest przepis prawa krajowego dający sądowi prawo uzupełnienia umowy poprzez „sądową” zmianę abuzywnego postanowienia umownego. Ustawa antyspreadowa nie pozbawia konsumenta prawa do powoływania się na abuzywność postanowień zawartej umowy.

Wniosek 3 – abuzywny charakter postanowień umownych nie wyłącza stwierdzenia nieważności umowy

Jeżeli sąd krajowy uzna, iż zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa krajowego, utrzymanie w mocy umowy bez zawartych w niej nieuczciwych postanowień nie jest możliwe, nie ma przeszkód do stwierdzenia jej nieważności. To, od którego momentu stwierdzenie nieważności umowy wywołuje skutki, zależy wyłącznie od prawa krajowego. Stwierdzenie nieważności umowy nie może zależeć od wyraźnego żądania konsumentów, lecz wynika z obiektywnego zastosowania przez sąd krajowy kryteriów ustanowionych na mocy prawa krajowego.

Wniosek 4 – obowiązek informacyjny sądu krajowego

Do sądu krajowego, który stwierdza nieuczciwy charakter postanowienia umownego należy poinformowanie konsumenta o skutkach prawnych, które może pociągnąć za sobą stwierdzenie nieważności takiej umowy, niezależnie od tego, czy konsument jest reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika.

adwokat Piotr Kałużny

Treść artykułu nie jest poradą prawną. Każda sprawa Klienta wymaga osobistej konsultacji i weryfikacji. Kancelaria nie ponosi odpowiedzialności za ewentualne szkody doznane wskutek podjęcia czynności na podstawie informacji zamieszczonych w niniejszym artykule.

Artykuł Wyrok TSUE z 26.04.2021 – główne wnioski dla „frankowiczów” pochodzi z serwisu Kancelaria Adwokacka Kałużny / Poznań / Turek /.

W okresie pewnego rodzaju oczekiwania na podjęcie powyższej uchwały, Sąd Najwyższy w dniu dzisiejszym w sprawie o sygn. akt III CZP 11/20 udzielił odpowiedzi na pytanie, czy w przypadku uznania umowy kredytu indeksowanego za nieważną na skutek zawarcia w niej klauzul abuzywnych, kredytobiorca może skutecznie domagać się od banku zwrotu świadczenia w postaci rat kapitałowo-odsetkowych zapłaconych w walucie polskiej lub w walucie obcej, w sytuacji gdy nie doszło do zwrotu przez kredytobiorcę wypłaconej przez bank kwoty kredytu w nominalnej wysokości. Sąd Najwyższy na tak postawione pytanie odpowiedział pozytywnie dla kredytobiorców, opierając się na zastosowaniu teorii tzw. dwu kondykcji. Teoria ta zakłada, że w przypadku stwierdzenia, iż świadczenie kredytobiorcy zostało spełnione nienależnie (na podstawie abuzywnego postanowienia umownego), świadczenie to podlega zwrotowi, choćby kredytobiorca był równolegle dłużnikiem banku. Oznacza to, że w przypadku uznania umowy „frankowej” za nieważną (skutkiem abuzywności jej postanowień) kredytobiorca może domagać się zwrotu całości uregulowanych rat, niezależnie od tego czy kredyt został przez niego spłacony (uwzględniając oczywiście również ramy przedawnienia – przyp. autor). Sąd w takiej sytuacji nie może dokonywać niejako automatycznego potrącenia niespłaconej części kredytu z roszczeniem kredytobiorcy.

Powyższe rozstrzygnięcie – niezwykle korzystne dla kredytobiorców frankowych – powinno być poczytywane za pomyślną „wróżbę” przed podjęciem przez Sąd Najwyższy tak ważnej uchwały, o której mowa na wstępie.

adwokat Piotr Kałużny

Treść artykułu nie jest poradą prawną. Każda sprawa Klienta wymaga osobistej konsultacji i weryfikacji. Kancelaria nie ponosi odpowiedzialności za ewentualne szkody doznane wskutek podjęcia czynności na podstawie informacji zamieszczonych w niniejszym artykule.

Artykuł Sąd Najwyższy po raz kolejny po stronie „frankowiczów” pochodzi z serwisu Kancelaria Adwokacka Kałużny / Poznań / Turek /.